Een Strijd met eten.
Wanneer je veel eetregels hebt en daar regelmatig een discussies met jezelf over voert, dan herken je dit waarschijnlijk als een strijd met eten. Die discussies waarbij je jezelf regelmatig bevraagt of je datgene wel of niet wil/kan/mag/moet eten.
Goed/fout – Gezond/Ongezond – Mag wel/Mag niet – Alles/Niets.
Bewuste of onbewuste eetkeuzes maken en daarna spijt of schaamte voelen, jezelf negatief toespreken om vervolgens met jezelf af te spreken dat alles anders moet.
Wanneer je een strijd met eten ervaart gaat dit vaak gepaard met een strijd met het getal op de weegschaal. Een strijd met eten zonder strijd met gewicht zien we met name voorkomen bij mensen die er alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven.
In dit blog neem ik je mee in het verhaal van twee vriendinnen die beide een strijd hebben met eten en hun gewicht. Ze vertellen elkaar na jaren vriendschap eindelijk over hun grote geheim.
Gemengde gevoelens
Het is inmiddels alweer 13 maanden geleden dat Jolande en ik elkaar voor het laatst gezien hebben.
Jolande heeft sinds kort een andere baan en wil zichzelf daarom trakteren op nieuwe kleding. Ze vroeg mij mee de stad in.
We zouden er een gezellig dagje uit van maken.
Op de afgesproken dag is het prachtig weer. De zon schijnt, het voelt als lente. Ik sta voor mijn kledingkast waar ik mij ineens realiseer dat ik de laatste 13 maanden wel wat kilo’s ben aangekomen. Het maakt me ineens onzeker om Jolande te ontmoeten. We hebben in het verleden vaak gesprekken gevoerd over ons gewicht en we waren altijd samen aan de lijn. Tot ruim een jaar geleden. Jolande gaf aan dat het niet zo goed met haar ging, wilde er verder niet veel over kwijt behalve dat ze hulp had ingeschakeld van een coach. Voor diëten had ze nu geen tijd. Onze gesprekken over lijnen hielden op en daardoor kon ik ook de motivatie niet meer vinden om te lijnen.
Terwijl ik mijn kledingkast check denk ik aan mijn overtollige kilo’s. “Wat zal Jolande wel niet denken? Of zal ze iets zeggen? Ik heb eigenlijk geen zin om er met haar over te praten. Het is haar vast weer gelukt om niet aan te komen. Zij kan zich altijd zo beheersen, veel beter dan ik. Ze is eigenlijk overal beter in. Nu heeft ze ook weer een nieuwe leuke baan waar ze heel enthousiast over is. Ik wou dat ik haar doorzettingsvermogen had, dan was ik nu niet zo onzeker. Bah, hou op nu. Ze is je vriendin en ze snapt echt wel hoe moeilijk het voor me is. Kom op, kleed je aan. Het wordt vast heel gezellig.” sprak ik mezelf toe.
Ik zet alle vragen en onzekere gedachten van me af en doe een wijde, lange jurk aan om mijn extra kilo’s enigszins te verhullen. Het moet maar.
Hoe doet ze het toch?
We hebben afgesproken op een terras in het centrum van Haarlem. Na een innige omhelzing en elkaar even diep in de ogen te hebben gekeken bestellen we een lekker kopje koffie. Jolande straalt en ik vraag, een beetje overbodig, hoe het met haar gaat. Ze zegt dat het heel goed gaat en vraagt direct naar mij. ‘Safed by the Bell’. Ik val even stil en wacht tot de ober twee cappuccino’s neerzet. Zodra hij van de tafel wegloopt vraag ik mijn vriendin snel naar haar nieuwe baan. Enthousiast vertelt ze over hoe blij ze is met haar nieuwe functie.
Terwijl ik luister valt mijn oog op het koekje bij de koffie; “Mmmmmm. Het lijkt wel een home-made koekje. Ik had me voorgenomen om geen koekjes meer te eten, maar vandaag is een uitzondering. Nee, doe nou niet, dat is niet goed voor je, straks heb je weer spijt. Ach, ik loop morgen wel een groot rondje met de hond. Ik neem het lekker, kan mij het schelen”.
Ik zet mijn tanden in het koekje, het is vers, bros en af te toe bijt ik in een stukje pure chocolade. Terwijl ik, de discussie in mijn hoofd stop, geniet ik van mijn koffie en vooral het koekje.
Jolande vertelt verder over haar nieuwe baan. Ze nipt aan haar koffie en laat haar koekje liggen. Ik dwaal weer af met mijn gedachten.
“Zie je wel, zij is sterk, geen wonder dat ze er zo goed uitziet. Dat gaat mij nooit lukken. Ik ben niet zo sterk, ik ben een slappeling en heb geen ruggengraat”.
Ik merk op dat ik me niet meer kan focussen op het verhaal van Jolande, ik heb helemaal niet goed geluisterd. Wat erg vind ik dit, ik schaam me enorm. Ook betrap ik me erop dat ik ook nog eens jaloers ben. Hier zit ik met mijn vriendin die ik al zolang niet heb gezien. Ik heb meer aandacht voor mijn koekje, voor haar koekje en de irritatie dat zij het laat staan en ik niet.
Ik onderbreek Jolande: “Sorry, ik wil even iets kwijt. Je ziet er echt geweldig uit, je straalt van binnen en van buiten. Ik kan echt een beetje jaloers op je zijn. Hoe doe jij dat toch? Alles lijkt je altijd te lukken. En dan laat je ook nog dat koekje staan. Je bent slanker dan ooit! Wat een discipline! Ik weet dat je een zoetekauw bent, net als ik. Wat is toch je geheim?”.
Het geheim van Jolande
Jolande kijkt me aan en haar blik veranderd. Van stralend en vrolijk kijkt ze me ineens serieus en liefdevol. Ze kijkt alsof ze me heel goed begrijpt.
Schijnbaar ben ik nu op het punt beland, waar zij anderhalf jaar geleden zat.
Ze vertelt me dat ze vroeger bij alles op wilskracht deed. Werken, relaties onderhouden en lijnen, alles vol gas. En niet perse omdat ze het zelf zo graag wilde maar omdat ze dacht dat het van haar verwacht werd. Ze had een baan waar ze op uitgekeken was maar haar loyaliteit dreef haar iedere dag tot goede prestaties. Haar latrelatie liep niet meer zo lekker maar haar angst om alleen te zijn en om haar vriend pijn te moeten doen overheerste waardoor ze toch de weekenden bij haar vriend verbleef. Twee keer per week ging ze naar haar moeder, ook al was ze nog zo moe, Jolande ging. Ze kon haar moeder toch niet laten vallen, dan zou ze een slechte dochter zijn. Kortom, ze maakte veel keuzes op basis van loyaliteit, gewoonte, angst en onzekerheid. Jolanda vat haar verhaal samen:
“Ik liep mezelf volledig voorbij. Op werkgebied en op sociaal vlak. Dat leidde steeds vaker tot emotionele onbalans. Doordat ik geen aandacht schonk aan mijn emoties kreeg ik snaaibuien. Ik ontwikkelde hierdoor een angst voor overgewicht dus het strenge lijnen hield me meestal wel in balans. Soms was ik wat kilo’ zwaarder, soms wat lichter. Het snaaien verpeste mijn dagen tijdens het strenge lijnen. Mijn dagen stonden compleet in het teken van eten en mijn angst om zwaarder te worden. Als ik veel zwaarder zou worden zou iedereen kunnen zien hoe zwak ik was. Dat is de rede dat ik zo vaak op strenge diëten ging.
Ik besefte dat ik kracht uitstraalde. Dat beeld had ik zelf zo creëert. Niemand wist af van mijn innerlijke strijd met eten en met mezelf. Zelfs jij niet.
Lieverd, ik keek enorm tegen je op en ik schaamde me voor de emotionele verwardheid in mezelf.
Ruim een jaar geleden ontving ik via WhatsApp een foto, gemaakt door een collega. Ik schrok van mezelf. Was ik dat? Het was een actiefoto op het strand, gemaakt tijdens een teamuitje en ik zag hoe dik ik was geworden. Het was mijn wake-up call.
,Ik heb hulp gezocht bij een coach zoals je weet. We zijn aan de slag gegaan om alles op een rijtje te zetten. Wat maakte dat ik overat, dat was het uitgangspunt. Ik gebruikte eten als een pleister op allerlei wonden. Klein en groot. Mijn verstoorde relatie met eten verbloemde waar het eigenlijk niet lekker liep. Ik maakte mezelf wijs dat alles wel beter zou gaan, dat ik geluk zou vinden als ik maar slank zou kunnen worden en blijven. Inmiddels weet ik dat het anders is. Mijn geluk hangt af van de keuzes die ik maak. Keuzes die ik maak vanuit mijn gevoel.
Zoals je weet ben ik van baan veranderd en heb ik de relatie met John verbroken. Het voelde niet meer goed, het werd tijd om voor mijn eigen geluk te kiezen. Leren kiezen voor mezelf was niet eenvoudig, zeker omdat ik zolang op andere gericht was, dat was ik gewend. Ik wilde niet meer vanuit gewoonte handelen maar vanuit mijn onderbuik. Het was zwaar en een kwestie van doorzetten, maar hahaha, dat kan ik wel. Jij ook trouwens”.
Ik wist niet wat ik hoorde.
Wat ze zei herkende ik maar ik had geen idee dat dit haar verhaal was.
Dit had ik nooit achter haar gezocht. Dat had ze goed verborgen gehouden.
Jolande ging verder:
“Ik merk bij iedere nieuwe keuze die ik maak waar ik volledig achter sta, mij iedere dag beter voel. Het geeft me zelfvertrouwen om de volgende stap te zetten. Mijn snaaibuien en overeten zijn nu veel minder. Ook qua eten heb ik geleerd om eerst goed stil te staan of ik iets echt wil.
En dat wens ik jou dat ook.
Geloof me lieve vriendin, het gaat niet om het wel of niet nemen van een koekje, of dat je weet wat goed is of slecht, of omdat het nu kan en straks niet meer omdat je weer op dieet gaat. Het gaat er om dat je eet omdat je het op dat moment wil. En dat geldt voor veel andere dingen in het leven. Wat wil je echt? Als je gaat kiezen voor wat je ECHT wil is er geen reden meer voor strijd. Dat geldt op het gebied van werk, relaties, rust, ontspanning maar ook zeker op het gebied van eten. Een leven zonder die strijd met eten, dat geeft je zoveel rust. Doe net als ik, ga er mee aan de slag en voel je vrij. Kom, we nemen nog een bakkie”.